Zachorowałam. To bakteria bezrobotius vulgaris.
Powoli staję się mistrzynią edycji CV i pisania listów motywacyjnych.
Czytam Beksińskich. Portret podwójny, a kiedy nie mam siły, bo dręczy mnie gorączka i kaszel, tak jak teraz, ale nie jestem w aż tak złym stanie, że przyjmuję tylko Malanowskiego i partnerów, włączam coś normalnego. Dziś Wygnanie Zwiagincewa. Mam ochotę lepiej poznać człowieka, który wygrał z naszą Idą.
12 stycznia 2015
4 grudnia 2014
Wstręt
Mam wstręt do powieści.
Próbowałam czytać Auto da fe, ale sięgałam po nią tylko wieczorami, tuż przed zaśnięciem. Nie mogę czytać powieści, bo teraz najbardziej interesuje mnie prawdziwe życie. Brak pracy, ciągłe poszukiwania i zapalanie się do nowych pomysłów, z których nic nie wynika, bardzo mnie męczą.
Próbowałam czytać Auto da fe, ale sięgałam po nią tylko wieczorami, tuż przed zaśnięciem. Nie mogę czytać powieści, bo teraz najbardziej interesuje mnie prawdziwe życie. Brak pracy, ciągłe poszukiwania i zapalanie się do nowych pomysłów, z których nic nie wynika, bardzo mnie męczą.
Nie mam teraz wielkich marzeń. Nie myślę o dalekich podróżach i byciu Matką Teresą.
Chcę po prostu mieć pracę.
Czytam codziennie Psychoterapię, mimo że po każdej porażce, patrzenie na nią sprawia mi ból.
W niedzielę skoczę na kilka dni do Dęblina. Pewnie wezmę ze sobą jakiś reportaż. Reportaże mają to do siebie, że są prawdziwe i smutne. I to mi chyba teraz odpowiada.
Chcę po prostu mieć pracę.
Czytam codziennie Psychoterapię, mimo że po każdej porażce, patrzenie na nią sprawia mi ból.
W niedzielę skoczę na kilka dni do Dęblina. Pewnie wezmę ze sobą jakiś reportaż. Reportaże mają to do siebie, że są prawdziwe i smutne. I to mi chyba teraz odpowiada.
13 listopada 2014
Siddhartha Mukherjee „Cesarz wszech chorób. Biografia raka”
Nigdy nie zapomnę tej dziewczyny. Poznałam ją podczas praktyk w centrum onkologii przed piątym rokiem. Była łysa, ale śliczna. Powiedziała
mi, żebym dotknęła jej guza na nodze. I że to wszystko stało się szybko, w
lipcu poczuła, że coś jest nie tak, we wrześniu miała już chemioterapię. Oprócz
nogi były jeszcze przerzuty w płucach - mówiła, że to małe guzki i lekarze
sprawdzają, czy znikną. Chciała jak najszybciej wrócić do domu, do chłopaka,
była niewiele młodsza ode mnie. Od tamtego spotkania minęły ponad dwa lata, a ja wciąż zastanawiam się, czy jej się udało.
Wtedy dotknęłam raka po raz pierwszy.
Niedawno przeczytana książka Mukherjee
wzbudziła we mnie jednocześnie przerażenie i zachwyt. Bo rak jest częścią nas
samych, naszym doskonalszym, nieśmiertelnym odbiciem. Autor nadał mu ludzkie
cechy: inteligencję, spryt, złośliwość, ironię. Poza tym dobitnie pokazał, jak wielką sztuką jest rozmowa z osobą
chorą. Ciągle myślę o tym, czy się jej nauczę.
Ciężko mi było rozstać się z tą
książką. Tak dużo było w niej nadziei. Chorujących i całych pokoleń onkologów. Od razu wzięłam się za inną. Nie miałam ochoty na nic wesołego. Padło
na „Eli, Eli”.
Subskrybuj:
Posty (Atom)