21 lutego 2014

Artur Klinau „Mińsk. Przewodnik po Mieście Słońca”

Chyba wszystkie dzieci na wszystkich osiedlach świata wymyślają historyjki o postaciach, których należy się bać. W Dęblinie po Wiślanej jeździła czarna limuzyna z facetem, któremu sterczały z kapelusza druty. W Mińsku, w parku Czeluskińców była to banda, która zabijała dziewczynki i przerabiała je na bułki z mięsnym farszem.

Poza tym istnieją takie obrazy, które człowieka zawsze dotykają i jednym z nich jest pies tęskniący za swoim zmarłym właścicielem. Mały Artur Klinau przejął się pewnym filmem, w którym pies po pogrzebie swego pana wraca do domu, „ale domu już nie ma. Drzwi są zamknięte i nikt ich nie otworzy”. Ten pies mógł wyglądać mniej więcej tak:


(Dzisiaj zrobiłabym to zdjęcie zupełnie inaczej, ale wstawiłam je tutaj, bo jest jakoś dla mnie ważne, do dziś mam przed oczami smutek tego psa.)

Niezależnie od miejsca, a pewnie i czasu, dzieci bawią się podobnie, a dorośli podobnie się wzruszają. Podobnie, ale nie tak samo, bo czasem ktoś wmawia im od początku coś, co nie jest prawdą. Na przykład że żyją w najlepszym kraju, zagrożonym siłami z zewnątrz, ale broniącym się dzielnie przed wrogiem. A jeszcze dokładniej w idealnym mieście, obdarzonym doskonałą cechą – amnezją poprzednich lat. Wszystko, co dzieje się w Mieście Słońca, może w jednej chwili zostać zmiecione i zasypane inną wizją, lepszą historią.

Dzięki książce Klinaua dowiedziałam się, że dawniej Mińsk i Wilno były do siebie podobne, że projektowali je ci sami architekci. Mińsk pod warstwą bezczasu, braku historii i błyskawicznych zmian, kryje straszne tajemnice, ale i piękno dawnych budynków. Jest takim astmatycznym miastem, nic nie wolno mu powiedzieć (czy można bardziej skrzywdzić miasto niż tak, żeby nic nie pamiętało?). Wyparcie daje spokój, burzony tylko czasem, np. gdy dzieci bawią się znalezionymi w wykopie czaszkami.

Przewodnik… jest w dużej mierze wspomnieniem z dzieciństwa. Wrażenie to potęguje brzmienie tytułu w oryginale: Małaja (…) kniżka (…). Ale dzieci nie znają pojęcia zagubionej tożsamości, paranoi wojny, nacjonalizmu czy utopii. Znają za to bardzo dobrze marzenia. Niektóre z nich przeniesione w dorosłość na pewno stałyby się niebezpieczne.

Powiedzmy, że jest Przewodnik… „wspomnieniem z dzieciństwa dla dorosłych”. Tak bardzo ambiwalentnym w odczuciach czytelnika. 

25 stycznia 2014

Psychodrama Olki

Psychodrama to bardzo ciekawa rzecz. Najpierw wydaje się dziwaczna i żenująca, a potem nagle człowiek uświadamia sobie, że naprawdę działa i zmusza do przemyśleń. W skrócie można powiedzieć, że to „rozmowy” z ludźmi, którym na żywo nie możemy pewnych rzeczy powiedzieć, wcielanie się w te osoby i mówienie tego, co my sami chcielibyśmy od nich usłyszeć. Są to także zabawy, niby niewinne, a w rzeczywistości projekcyjne, na które, nie ma siły, złapie się nawet psycholog.

Pierwszego dnia chciałam uciekać. 
Drugiego zdecydowałam, że chcę. 
Trzeciego stwierdziłam, że nie znalazłam się tam przypadkiem. Nie dość, że mam szansę spróbować czegoś zupełnie różnego niż terapia indywidualna, to jeszcze pozwoli mi wyleczyć się ze strachu przed publicznymi wystąpieniami. Tam występuje się cały czas.

Żeby zobrazować, co się mniej więcej dzieje i będzie działo w mojej głowie podczas 240 godzin psychodramy, przywołam scenę z filmu "Niemożliwe" o tsunami w 2004 roku. Jest już po wszystkim, Naomi Watts jako Maria leży w szpitalu i nagle zaczyna wymiotować wszystkimi brudami, jakie połknęła w czasie, kiedy próbowała się ratować. Tutaj też zwraca się brudy. No cóż, nie ma co udawać, że tsunami nie było.

Dla moich przyszłych pacjentów. Ale też dla siebie. Będzie ciekawie. 

2 stycznia 2014

Mam tremę

Chcę tego, a jednocześnie tak bardzo się boję.

Już za dwa tygodnie zamieszkamy razem. Kraków przestanie być dla mnie synonimem samotności.