Niemrawa wyprawa

Może w Ameryce nie byłam, może Europy nie zwiedziłam, ale pierwszy raz w życiu zdarzyło mi się, żeby autobus odjechał bez pasażerów. Ośmiu. Drugiego dnia wycieczki się zepsuł. Naprawa zajęła trzy godziny, w Krakowie zamiast o 11, byliśmy o 15. Zaś trzeciego dnia nie było obiadu, najpierw nie było czasu, a potem ludzie stwierdzili, że nie ma potrzeby. Więc moim drugim posiłkiem po śniadaniu o godzinie 6, była kolacja na stancji o 19 30.

Męcząca wyprawa, długa i słabo zorganizowana. Kierowca nie wiedział, gdzie ma jechać, wszędzie byliśmy spóźnieni. Dlatego tak trudno mi wybaczyć tamten odjazd autobusu bez nas. Już wracaliśmy z knajpy, ja z kawałkiem pizzy w ręku, bo nie zdążyłam zjeść, po kilku minutach byliśmy na parkingu, autobusu nie było.

Ale nie żałuję.

Nie żałuję w życiu chyba niczego, nawet błędnych decyzji i zbędnych relacji, a wycieczek tym bardziej.

W Muzeum Etnograficznym w Krakowie miałam okazję zobaczyć, na czym tak naprawdę polega etnologia, jak teraźniejszość łączy się z przeszłością, jak można to badać, w jaki sposób opowiadać o tym, co dawne w nowoczesny sposób. Jestem wielką przeciwniczką muzeów, które opierają się na słuchaniu historii opowiadanych jednostajnym głosem i oglądaniu gablot z kopiami starych dokumentów (a propos polecam Piwnicę pod Fortuną w Lublinie, nienudna historia miasta),

Bardzo podobało mi się w Teatrze Starym na Orestei (reż. Jan Klata). Trochę mnie to zaskoczyło, bo zawsze uważałam aktorów na scenie za histeryków, rzucanych konwulsjami i wykrzykujących to, co można powiedzieć normalnie. Może musiałam dorosnąć, by docenić teatr. A może widziałam dobrą sztukę po raz pierwszy.

W ogóle zauważyłam, że jeśli już podoba mi się coś starego, to musi mieć odniesienie do naszych czasów. Jeżeli robimy badania etnograficzne to w jakimś celu - żeby ukazać jak dawny zwyczaj wpływa na nas dzisiaj, a jeśli nic z niego nie zostało - wyjaśnić dlaczego zaniknął. Podobnie jak z nauką historii literatury, czyli tego co uprawiamy w szkołach. Jeśli już uczymy się o książkach sprzed 500 lat, to co ukazują uniwersalnego, jak można je wykorzystać obecnie, co wnoszą w nasze życie, do jakich przemyśleń nas skłaniają.

Oresteja w myśl tej zasady łączy w sobie starożytność ze współczesnością. Ale to tylko wyjątek od reguły. W tym kraju lubimy głaskać trupa dawnych czasów i rzucać kosztowności na wieku jego trumny. W szkole, na studiach. A może to kwestia tego, że mieszkam na wschodzie.

Ponarzekałam sobie. Żeby nie było, telefon komórkowy mam bezdotykowy i nie wyobrażam sobie czytania książek na tablecie. Ale nawet tak atechnicznej osobie jak ja trup dawnych czasów zaczął śmierdzieć. I obym nie dała się zakopać razem z nim.

Pojednanie JUDEjkowsko-niemieckie

3,5 miliona ludzi, a panuje spokój. Ludzie spacerują, biegają, jeżdżą na rowerach. Odniosłam też wrażenie, że starsi cieszą się tam dużym szacunkiem.

Jest wielokulturowo. Stare budowle obok nowoczesnych. Różowe rury w centrum. Ludzie ubrani bez fantazji, plakaty często brzydkie.

Jednak czułam się tam bardzo dobrze. Chodząc między betonowymi blokami (Pomnik Pomordowanych Żydów Europy) oddałam hołd mojemu wyimaginowanemu poprzedniemu wcieleniu.

Najbardziej podobało mi się w Muzeum Pergamońskim. Gdybyśmy były w Berlinie chociaż jeden dzień dłużej… Może kiedyś uda się tam wrócić.

Na zdjęciu miejsce, gdzie kiedyś była łąka, a na niej mieszkało bardzo dużo królików :-)

Pożegnanie wakacji w Pradze

Kiedy tylko wjechałam do Pragi, poczułam się jak w domu. Nie rozumiem dlaczego. Była piękna i stara. Ale to nie wystarczy. Czesi z tym swoim figlarnym językiem - sympatyczni i otwarci. Ale to też nie wystarczy. Była w niej jakaś swojskość. Był w niej jakiś smutek i pocieszenie zarazem. Bardziej polska niż Gdańsk. Praga jest jak babcia, schorowana i zniedołężniała, która bierze czule swoje wnuki na kolana i opowiada długo, długo…

Zegar sześćset drugi rok patrzy jak ludzie pojawiają się i znikają.

Nowy Cmentarz Żydowski (ten na którym leży Kafka)

Na pewno tam wrócę. Agniesia na Moście Karola

Pan na Moście Karola

Wakacje nad morzem

'Kocham cię. I ja ciebie też.' Gdańsk Oliwa.

Dzieci czekają na karmienie fok. Hel.

Mam słabość.

Jakiś ciekawy pan, z którym chętnie bym porozmawiała. Sopot.

Miłość. Sopot.

Kobiecość

„Trzon macicy w przodozgięciu o jednolitej echogeniczności i równym obrysie o wym. 40x22x40 mm. Endometrium hiperechogeniczne o równym obrysie i grubości obu warstw do 6 mm. Prawy jajnik zlokalizowany prawidłowo, ma wym. 37x20 mm, wielopęcherzykowy. Lewy jajnik zlokalizowany prawidłowo, ma wym. 29x20 mm, wielopęcherzykowy. W zatoce Douglasa wolnego płynu nie stwierdzono.”

A z polskiego na nasze oznacza to, że nic sobie nie uszkodziłam wchodząc na słupek w Poznaniu (nie, nie będę nawet próbować tłumaczyć jak to zrobiłam, bo nie wiem). Fioletowe łono zrobiło się normalne, brzuch jeszcze boli, ale skoro pan doktor (przystojny, o dłoniach jak pianista), mówi, że ok, to znaczy, że ok.

Trudna ta nasza kobiecość. Ciągłe zamyślenie.

Ale można też nosić ładne sukienki.

I czuć się wyzwoloną.

Tak współczesną aż do granic.

I machać ogniami na rynku w Poznaniu przy ładnej muzyce. I to wszystko jest normalne i dobre. Przeczytałam właśnie książkę Spalona żywcem autorstwa Souad i widzę duży kontrast. Ta dziewczyna tańcząca z zapalonym hula-hop i Souad. Podpalona przez szwagra na rozkaz rodziców za to, że zaszła w ciążę bez ślubu. Kobiecość. Kobiecość.

Majówka w Komańczy

W Komańczy poczułam, że żyję. Wystawiając buzię do słońca na tarasie widokowym i zjadając herbatniki maczane w rozpuszczonej tabliczce czekolady, myślałam sobie, jak cudownie jest porzucić na chwilę wszystkie obowiązki. Dekolt piecze, nogi bolą, ale było warto. Kontakt z naturą musi przecież dawać trochę oczyszczającego cierpienia;-). W naszym domu spało mi się bardzo dobrze. Oto widok z okna.

Wieczorami zaś fałszowałam do melodii granych przez Magdę. Kiedy już się naśpiewałyśmy i wyspałyśmy, poszłyśmy obejrzeć okolicę. Tablica była niepokojąca.

Ale jedynym dzikim zwierzęciem, jakie spotkałyśmy, była salamandra.

W Komańczy znajduje się cmentarz wojenny, bez nagrobków, z jednym tylko krzyżem.

oraz Klasztor Sióstr Nazaretanek, które zachęcają do skromnego życia.

Jest też odbudowana cerkiew z ładnym dachem.

Obok niej był nagrobek Joanny. Zaciekawiło mnie, kim była, dlaczego umarła tak młodo i jak bardzo była kochana, skoro wyryto w pomniku takie epitafium.

Główna wyprawa to trasa nad Jeziorka Duszatyńskie, które powstały poprzez osunięcie się ziemi w 1907 roku i odsłonięcie wód głębinowych.

Prełuki i Duszatyn to miejsca, gdzie diabeł mówi dobranoc, ale nawet tam udało nam się spotkać miłych ludzi (żyję w przekonaniu, że w Bieszczadach mieszkają, ale też odwiedzają je fajni ludzie i jak do tej pory mi się to potwierdza). W drodze.

Te drzewa sprawiały wrażenie, że za chwilę runą. Tabliczka radośnie oznajmia, że powrót do Komańczy zajmie nam 3,5h. Zajął mniej, uciekałyśmy przed burzą:-)

Budzenie się do życia i rozkład, i wszystko takie spokojne.

Ach, i jeszcze w drodze do Komańczy, miła pani z http://borninthe80.blogspot.com/pokazała nam rzeszowski rynek:-) Tak było pięknie. Aż szkoda wracać do nauki.

Trochę więcej o wycieczce

Naszą sąsiadką była pani z Muszyny, która wołała na nas swojsko „cipki, cipki”, miała równie szalonego męża i nieśmiałego syna, lat prawie trzynaście. Gotowała nam kluski i sos, które zostawiałyśmy we wspólnej kuchni, swojej rodzinie żur z dużą ilością kiełbasy, opalała się albo kąpała. Góry jednym słowem nie przeszkadzały jej w odpoczywaniu.

W Sromowcach wsiadłyśmy do łodzi numer sto. Skierowała nas tam chyba jakaś siła wyższa, bo chwilę za nami wsiadło wesołe towarzystwo, średnia wieku 50, z akordeonem i jak się później okazało dużą ilością gorzkiej żołądkowej. Jakiś pan odwrócił się do mnie i mówi: proszę bardzo, a ja: nie, nie, a on: no weź, sama cola. Za chwilę każda z nas miała w ręku kubeczek, potem poczęstowali nas jeszcze kanapkami z kotletem („bierz, bierz, dzisiaj tłuczone”), wręczyli śpiewniki i zaczęli koncert. Góralu, czy ci nie żal słychać było chyba na Trzech Koronach. Ludzie w innych łodziach patrzyli się na nas trochę dziwnie, ci z lądu odmachiwali paniom tańczącym w rytm muzyki. A ja zdałam sobie sprawę z tego, że każdą piosenkę można przerobić na zbereźną. W ogóle ludzie gór to wielcy zbereźnicy, ci państwo również byli z południa.

Kiedy wysiadłam w Szczawnicy, dowiedziałam się, że przyjęli mnie na etnologię. Jak się później okazało, będę mieć zajęcia w starym humaniku, tam gdzie filozofia. Nie powiem, żeby mnie to pozostawiło obojętną. Mijać wariatów codziennie na korytarzu - sama radość. Papiery odebrał ode mnie bardzo miły pan z kulturoznawstwa. Ale powróćmy do wycieczki.

Wejście na szczyt kosztowało mnie sporo wysiłku, nie te lata już, albo nie te płuca, albo zaburzenia somatyzacyjne, wszystko jedno. Jeśli można przeżyć estetyczny orgazm, to miewam go na szczytach gór. To jedyna chwila, kiedy wiem, że bóg istnieje. Po kilku minutach pewność odchodzi.

W drodze powrotnej zagrałyśmy w kuku na pytania. To był bardzo dobry pomysł, bo wyszła z gry niesamowita, pełna otwartości, wstydu i ciekawości rozmowa. Wycieczka się udała, o tak.

Legenda o księżniczce Brunhildzie z zamku w Niedzicy

Dawno, dawno temu w pięknym zamku mieszkała księżniczka Brunhilda.



Była samotną dziewicą-nimfomanką z trudną przeszłością. W tej komnacie poddawała się praktykom BDSM.



Czasem oglądała TV, ale na dłuższą metę to co to za życie.



Więc pewnego razu nie wytrzymała napięcia i popełniła akt najwyższego masochizmu. Rzuciła się z okna wieży.



Podczas zwiedzania tego zamku, wszystkie dzieci płakały. Czyżby coś czuły?

Góry

Góry zawsze wydawały mi się tajemnicze i trochę straszne. Pamiętam, jak mówiłam do przyjaciółek, z którymi jeździłam na kolonie, że już nigdy moja noga tam nie postanie.

Ale wracałam.

Pierwszy raz byłam w górach z rodzicami. Miałam wtedy jakieś 7,8 lat. Mieszkałam w Murzasichlu. O tym, że w drodze nad Morskie Oko pan przewodnik niósł mnie na barana, przypomniała mi mama jakiś czas temu. Pamiętam jeszcze, że jadąc autokarem na miejsce, było mi bardzo niedobrze i że kierowca puszczał non stop Budkę Suflera.

Potem było znowu Murzasichle, z tym że inny ośrodek. Był biały pies Baca, do którego na początku ja i inne dzieci baliśmy się podejść, ale potem okazało się, że jest zupełnie niegroźny, a nawet nas lubi.

W wieku 12 lat pojechałam pierwszy raz na kolonie, do Długopola Zdrój w Kotlinie Kłodzkiej. A później były jeszcze: Kowary (Karkonosze), Rabka, Szczyrk, Kraków-Zakopane i Berezka (Bieszczady). Za każdym razem narzekanie na wysiłek (i za każdym razem nowa kolonijna, nieszczęśliwa miłość;).

W 2009 roku, w maju wykazałam się dużym poczuciem humoru i wybrałam się razem z Kołem Przewodników Beskidzkich na rajd po Bieszczadach. Już pierwszego dnia nabawiłam się kontuzji, ale udawałam dzielną i na początku nawet nie poprosiłam o nic od bólu. Ale Ketonal i tak nie pomagał. Przez 3 miesiące wchodząc do autobusu i na schody musiałam podnosić nogę za spodnie, bo inaczej nie dałam rady wchodzić, po pół roku najgorszy ból przeszedł.

Na rajdzie było zbyt duże tempo i zbyt ciężki plecak. No i nie znałam ludzi, a tamto środowisko jest dosyć hermetyczne. Mogłam zawrócić tak jak moja koleżanka ze studiów i współtowarzyszka niedoli, Beata i dojść do innej, mniej wymagającej grupy. Ale uniosłam się honorem i pomyślałam, że skoro dostałam odznakę, muszę wytrwać (odznakę w końcu i tak zgubiłam). Ale jednego widoku nigdy nie zapomnę i dla niego warto było cierpieć. To było jak wyszłam na siku z Chatki Puchatka (najwyżej położone schronisko w Bieszczadach), zobaczyłam śnieg i białą ścianę mgły. Tam gdzie po południu, za płotem rozciągał się piękny widok, teraz była mleczna zasłona. Coś niesamowitego.

Podczas tego rajdu zachwyciły mnie też stare cmentarze w opuszczonych wsiach. Na końcu było Zakopane, bardzo emerycka i przyjemna wycieczka.

Teraz marzę, żeby z przyjaciółkami pojechać w Pieniny. Pośród mroków sesji widzę to pakowanie, tą podróż. Aż sobie włączyłam Dom o Zielonych Progach. Kocham góry, których nie znosiłam. A może tak mi się tylko wydawało… Myśl o patrzeniu na nie uspokaja mnie.

O wycieczce na Śląsk

W Auschwitz słuchałam uważnie pana przewodnika (wysoki blondyn, niebieskie oczy, spokojny głos) i zastanawiałam się nad naturą człowieka. Nad tym, że w szczególnych okolicznościach może stać się najgorszym katem. W gruncie rzeczy powinnam więc być wdzięczna losowi, że nie zostałam esesmanką, nie pracowałam w obozie koncentracyjnym, że nie nawkładano mi do głowy od najmłodszych lat jakichś rasistowskich bzdur. Powinnam być i jestem.

W księgarni obok obozu kupiłam sobie dwie książki. Pierwsza to Byłem asystentem doktora Mengele Miklosza Nyiszli (miałam w planach), a druga to Nadzieja umiera ostatnia Haliny Birenbaum (namówiła mnie pani w księgarni, a ja bardzo lubię historie dzielnych kobiet). Zwiedzałam ten obóz po raz drugi (w Lublinie mieszkałam zresztą na Majdanku, niedaleko obozu), interesują mnie też obozowe historie, może więc zadziałało u mnie jakieś odwrażliwienie, jakieś uspokojenie serca. Wprawdzie emocje były, ale nie tak silne jak kilka lat temu. Cały czas mam w głowie eksperyment Zimbardo i drugi Miligrama, wiem, że człowiek jest zdolny do wszelkich okrucieństw. Kiedyś nawet kłóciłam się z kimś, przyznaję dziś, że niesłusznie, że człowiek jest z natury zły, bo bardzo łatwo otumanić go, wyzbyć z uczuć i obudzić w nim zwierzę. Teraz sądzę, że jest to sprawa okoliczności, co oczywiście nie usprawiedliwia Niemców zakładających obozy.

W Mikołowie ja i Justyna chciałyśmy zobaczyć pokój Rafała Wojaczka, naszego guru. Dzisiaj jest tam Instytut Mikołowski – miejsce spotkań różnych poetów i wydawnictwo. Rozmawiałyśmy z Krzysztofem Siwczykiem, który chociaż odrobinę ekstrawagancki w zachowaniu, okazał się być normalnym człowiekiem, nie jakimś nadętym poetą. O jego rolę w filmie Wojaczek nie pytałam, dla niego - jak przyznał publicznie - jest to zamknięta sprawa, a ja w sumie nie wiedziałabym, o co pytać. Trochę pogadaliśmy o poezji, Siwczyk opowiedział nam o wyjątkowym egzemplarzu Sezonu (pierwszy tomik Wojaczka), który został podarowany Stachurze, przejechał z nim kawał świata (Stachura miał go w Chile), a potem znaleziono go na miejscu śmierci Steda i teraz znajduje się w instytucie. Justyna zrobiła zdjęcia Innej Bajce, w której Rafał coś własnoręcznie podopisywał, jakieś poprawki, dedykację, wiersz. Mogłyśmy też dotknąć jego maszyny do pisania. Dotykałam jej delikatnie, tylko przez chwilkę, tylko kilka klawiszy, a i tak hormony szczęścia rozlały się po moim organizmie błogim ciepłem. Na regale stały też książki, które czytał Wojaczek, tzn. niewielka ich część. Resztę zabrała córka poety, Dagmara. W pokoju stało biurko, przy którym jeszcze przez wiele lat po śmierci Rafała pracował jego ojciec. Dzisiaj żyje jeszcze najstarszy brat Rafała, Piotr (mieszka we Wrocławiu, Rafał nie miał z nim najlepszego kontaktu) i córka. Pani Dagmara, jak się dowiedziałyśmy, odwiedza czasem Instytut Mikołowski.
Pracownicy instytutu byli nieco zdziwieni, że dziewczyny z lubelskiego przyjechały na Śląsk zobaczyć pokój poety. Ale było im miło nas gościć. Człowiek w okularach - potem sprawdziłam w Internecie, że to Maciej Melecki – podarował nam sporo poezji, Wirpszy i innych.

Byłyśmy też na cmentarzu w dzielnicy Katowice-Bogucice, żeby odwiedzić grób Magika, którego lubi Justyna. Wprawdzie po ciemku, bo się nie wyrobiłyśmy i bez znicza, bo już nie chciało nam się w deszczu szukać sklepu, ale siostra odsłuchała rytualnie jakąś jego piosenkę stojąc przy grobie i była usatysfakcjonowana. Dyskutowałyśmy nad jego samobójstwem, nad tym, że sam wpędził się w chorobę psychiczną (nie chciał iść do wojska, udawał wariata, a potem naprawdę zachorował). Gdyby otrzymał pomoc, mógłby żyć. A tak skoczył z okna w wieku 22 lat, osierocił synka… Jego grób jest zadbany, na pewno odwiedza go sporo osób.

Deszcz i zimno trochę popsuły nam wycieczkę. Na dworcu w Katowicach były nieczynne skrzynki na bagaż, a że ciężki, byłyśmy uziemione tam aż do odjazdu pociągu powrotnego, czyli kilka godzin. W Oświęcimiu dowiedziałam się też o nieszczęsnej decyzji Ważnych Ludzi na temat moich studiów. Aura nie sprzyjała, więc zdarzały się nam kłótnie, jak to zwykle bywa, o błahostki. Następnym razem musimy wcześniej rezerwować miejsce do spania, bo w lecie, nawet jak pada deszcz, jest cieplej, a my nienawidzimy zimna. W każdym razie wycieczki nie żałuję. :-)

Na zdjęciu Mikołów.

Wycieczka krajoznawcza

W Wałczu było bardzo sympatycznie. Spacerowałam brzegiem jezior, obejrzałam Centralny Ośrodek Sportu (specjalizuje się w kajakarstwie), przystań w Nakielnie, stare cmentarze, zwiedziłam poniemiecki bunkier i zastanawiałam się, jak żołnierze mogli wytrzymywać w takich klaustrofobicznych pomieszczeniach przez długi czas. Byłam też na Czarodziejskiej Górce, to takie miejsce, gdzie samochody wjeżdżają bez silnika, butelka toczy się pod górę itd. Podobno jest to złudzenie optyczne. No i spędziłam godziny na rozmowach z ciotką i wujkiem :-)

Wybrałam się też na jednodniową wycieczkę do Kołobrzegu, bo bardzo chciałam zobaczyć morze i zrobiłam kilka zdjęć.

Turyści



Mewa i niebieskie morze



Mewa i zielone morze



Ratownik wyciera się po akcji :-)



Ta dziewczynka przypomina mi Lolitę Nabokova. Nadawałaby się do polskiej wersji filmu.



Sanie na kołobrzeskim niebie



A to już wałeckie jezioro Raduń



I brzydkie kaczątko. Lubię te ptaki. I lubię tą bajkę.

"MAMO ŻYJĘ" - moja ulubiona flaga ;-)

XVI Przystanek Woodstock. Tysiące kolorowych ludzi, muzyka, z którą się zasypiało i wstawało. Wolność.

Namiot rozłożyłyśmy blisko bungee, wiele razy patrzyłam jak mały ludzik unosi ręce do góry i z krzykiem spada w przepaść. Zdarzało się, że ktoś stchórzył. Jedna dziewczyna skoczyła za darmo, bez stanika :-)

Niedaleko od nas stała duża scena. Parę chwil i byłyśmy pod nią, poruszając się w rytmie reggae lub heavy. Lubię jedno i drugie, chociaż żeby reggae było fajne, trzeba umieć zrobić show - udało się to Morgan´s Heritage Peetah & Gramps, których nigdy wcześniej nie słyszałam (na obu filmikach jestem gdzieś w tłumie ;-)):



Najlepszym z najlepszych był zespół Papa Roach. Początek koncertu:



Oprócz tego moją uwagę zwrócił zespół Life of agony. A najbardziej pozytywną piosenką jest Noc zespołu Enej.

Podobało mi się w Pokojowej Wiosce Kryszny i w Akademii Sztuk Przepięknych na spotkaniu z Markiem Kondratem. Nie dość, że jest dobrym aktorem, to jeszcze interesującym i błyskotliwym człowiekiem.

Można było oddać na Woodstocku krew, ale ja bym się nie odważyła, bo pobieranie nawet małej ilości powoduje u mnie zieloność twarzy. Agnieszka chciała, ale jest zbyt szczupła i lekarz się nie zgodził.

W woodstockowym sklepiku kupiłam sobie kubek – dochód przekazywany na Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Na poczcie wysłałam kartkę do mojego Podopiecznego, Marcina - obiecałam z każdej podróży ;).

Podpisałam też kilka petycji w dobrej sprawie (np. petycję Amnesty International dotyczącą oczyszczania rzek w Nigerii i Indiach), a na ręce pani zawiązała mi wstążkę NIE BIORĘ - JESTEM OK. Bardzo podobało mi się też, że 1 sierpnia o 17 wszyscy wstali, zawyły syreny.

Szanuję Owsiaka, bo potrafi pociągnąć za sobą tłumy, ma energię i robi wiele dobrego. Po każdym koncercie, w ramach podziękowania, śpiewaliśmy zespołowi Sto lat.

Pisząc o tym chciałabym przełamać stereotyp woodstockowicza jako brudnego narkomana. Oczywiście, byli tam różni ludzie. Częściej jednak spotykałam się z przejawami życzliwości niż chamstwa. Najwięcej komplementów, jakie dostałam, dotyczyło piersi, i to w bluzce bez dekoltu :D

Czystość zachować rzeczywiście nie jest łatwo, bo wszędzie unosił się kurz, ale do kranów z zimną wodą szły całe pielgrzymki, były też płatne prysznice, jeśli ktoś sobie życzył. Ubikacje były, niestety, w złym stanie.

Od polewania głowy lodowatą wodą jestem teraz chora (dzisiaj prawie cały dzień spałam, a w gardle piekło), ale staram się przyjąć chorobę z pokorą, bo niczego nie żałuję ;-)

Muszę jeszcze powiedzieć, że wybrałam się tam z odpowiednią osobą – bezproblemową, optymistyczną, ciekawą. To nic, że pod grzybkiem ukradli nam bluzki i Adze buty. To było nierozsądne, że zostawiłyśmy rzeczy na brzegu, z namiotu nam nic nie zginęło. Być może była to zasługa naszych miłych sąsiadów, którzy często słuchali muzyki wylegując się na materacu.

To był mój czas. Mój klimat. Patrzenie na taką różnorodność ludzi było dla mnie niesamowitym przeżyciem. Nawet w pociągu zdarzali się intrygujący ludzie. Najbardziej utkwili mi w pamięci: punki w pociągu na trasie Krzyż – Kostrzyn, a w pociągu powrotnym pewien facet. Przystojny, pewny siebie, stawiam, że niewiele po trzydziestce. Obserwował młodszą od siebie, dosyć zarozumiałą dziewczynę, wracającą, jak się później okazało, z naukowego obozu humanistycznego dla laureatów olimpiad. Dziewczyna popisywała się czytając Eliota i innych wielkich. Była ładna, miała przyjemny głos i chociaż nie czytała głośno, to jednak bardzo wyraźnie. Sama czasami słuchałam różnych fragmentów, mimo że stała na korytarzu. Pan natomiast musiał przechylać głowę, żeby ujrzeć maturzystkę. Wiercił się przy tym niesamowicie, a jego oczy płonęły. Miał chemię do tej dziewczyny, a ja frajdę, że mogę patrzeć na jego fascynację. Jeszcze wcześniej była też belferka (Lublin - Warszawa), po minucie wyczułam u niej belferski ton, zgadłam nawet jaki przedmiot wykłada. Postać chłonąca świat, wręcz zachłystująca się nim. Dużo nam opowiadała, ale pytała też, co czytamy, co oglądamy, czego słuchamy. Takie osoby wg mnie nadają się na nauczycieli.

Chciałabym za rok znowu trafić do Kostrzyna. Jak na razie mam w planach wyjazd do przyjaciółki mojej mamy, która mieszka w Wałczu. Jej syna pamiętam z czasów, kiedy chodziliśmy z mamami na spacery, mieliśmy może z pięć lat. :-) Podróż planowana na 13 sierpnia.

Początek wakacji

Lublin
Nałęczów
Puławy Miasto
Dęblin
Pilawa
Warszawa Wschodnia
Warszawa Centralna
Warszawa Zachodnia
Sochaczew
Łowicz Główny
Kutno
Koło
Konin
Września
Poznań Główny
Krzyż

i dalej osobowym:
Stare Bielice
Nowe Drezdenko
Stare Kurowo
Strzelce Krajeńskie Wschód
Sarbiewo
Górki Noteckie
Santok
Gorzów Wielkopolski
Gorzów Wielkopolski Wieprz
Łupowo
Bogdaniec
Nowiny Wielkie
Witnica
Kamień Mały
Dąbroszyn
Kostrzyn

To moja trasa na jutro :-) Moja i Agnieszki z Siedlec (dlatego nie jadę z Dęblina).
Mam nadzieję, że wrócimy całe i zdrowe.
Ahoj, przygodo!

Wycieczka przed maturą

80 metrów, a uda bolą drugi dzień. Ach, ten brak kondycji :D. Na Wieżę Mariacką weszłyśmy po dwóch godzinach czekania, do tego spieszyłyśmy się na powrotny pociąg, więc ulice, dachy i maleńkich ludzi podziwiałyśmy dosłownie przez chwilkę.

Deszcz – prozaiczna rzecz, a tak utrudnia szwendanie. Właśnie po to pojechałyśmy do Krakowa – poszwendać się, poczuć klimat, wleźć na wieżę i wrócić. Lubię włazić na wieże, widzę wtedy, jaka jestem mała wobec świata.

Chlupało mi w butach, zmarzłam, ale było całkiem sympatycznie. To takie rozluźnienie przed jutrzejszą maturą. Jak dobrze, że czeka mnie tylko rozszerzona, bo zdać słabo podstawę (obrzydzenie lekturowe nie zadziałało tylko w kilku przypadkach – Ferdydurke, Ludzie bezdomni, Mistrz i Małgorzata, Rok 1984 i Ten obcy z ukochanym Zenkiem) to byłby dopiero wstyd. A tak będę pisać o czymś, czego nie było w szkole i to dla mnie najlepsze wyjście. Jestem też ciekawa, kto będzie w komisji. Belferskie grono, poddenerwowani trzecioklasiści i ja pośród nich. Zupełnie jakbym cofnęła się w czasie.

Szczyty ... lenistwa

Najbardziej emerycki wyjazd w góry zaliczony! Nigdy jeszcze nie przeszłam tak mało :D A oto kilka zdjęć.

Mój hotel pięciogwiazdkowy.



Sąsiadka. Pogłaskałam, polubiła mnie.



Cmentarz na Pęksowym Brzyzku. Mały, stary i bardzo ładny. Leżą tu Makuszyński i Tetmajer. Są też groby Witkiewiczów. Ojca:



Syna - wspólny z matką:



Krzyż Adasia.



I epitafium.



Najbardziej spodobała mi się bezręka figurka.



Nad pięknym Białym Dunajcem...



Maleńkość.



Widoki.




W drodze nad Morskie Oko panuje zamieszanie. Teoretycznie powinno się iść przez Dolinę Roztoki (ludzie z wózkami musieli zawrócić) i Dolinę Pięciu Stawów (spotkałam śmiałków, którzy szli tą trasą, mówili, że łatwo nie było:)). A inni i tak chodzą normalnie, asfaltem i nic się nie dzieje :D.

A tak w ogóle to chętnie zobaczyłabym morze :P.