Jest tam wiele zniczy i kwiatów, kartki w różnych językach. Na ścianie kamienicy ślady po kulach. Ludzie z różnych stron świata przystają, żeby oddać szacunek ofiarom. Smutno, ale spokojnie.
Chciałam tam pójść, żeby nie utrwalać w sobie lęku, który i tak miał wiele do powiedzenia w moim życiu.
Potem zaczęło padać. Kraków zapłakał.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz