Walencja - gorąca jak patelnia

Słońce aż kłuje w oczy. Czysta i rozległa. Stara i futurystyczna. Nęci szeroką plażą, ale tego akurat się spodziewałam. Natomiast już na lotnisku zaskoczyły mnie podwójne napisy. Te drugie niby hiszpańskie, ale nie do końca. Jak się okazało to język walencki, a w zasadzie kataloński, którego walencki jest południowym dialektem. Zupełnie nie łączyłam Walencji z Barceloną, wydawało mi się, że to odległe od siebie światy. A jednak. Walencki jest obok hiszpańskiego językiem urzędowym (tylko wydaje się, że tendencje separatystyczne nie są tak silne jak w przypadku Katalonii). W mieście napisy były w jednym lub drugim języku, czasem w obu, więc cały czas towarzyszyły mi próby rozszyfrowania, z którym mam do czynienia. 

 

Co do języka - nie ma szans, żebym dogadała się po hiszpańsku, ale znajomość paru słów kilka razy ułatwiła nam życie: kupując kartę na komunikację miejską czy owoce w hali targowej. 

 

Mieszkańcy Walencji są głośni i szybcy. Grzeczni, ale nie przymilni jak Grecy czy Włosi. Żadnego "hello, ladies", raczej słoneczna, lecz chłodna uprzejmość. Na plaży otwartość przejawiała się w chodzeniu topless przez wiele kobiet, młodszych i starszych. 

 

W przestrzeni publicznej było widać wiele osób z niepełnosprawnościami. Zwróciłam uwagę na niskie krawężniki, w pełni zautomatyzowane podesty w autobusach i inne udogodnienia. Ratownicy wprowadzali je do morza na specjalnych wózkach-łódkach, czasem ktoś wchodził do wody o kulach. 

 

W wynajmowanym przez nas mieszkaniu nie było czajnika. Cóż, Hiszpanie nie są zainteresowani herbatą. Natomiast kawiarka i oliwa to punkty obowiązkowe. 

 

Przykrym zdarzeniem była kradzież mojego portfela z torebki. "Profesjonaliści" zrobili to w taki sposób, że nawet się nie zorientowałam. Potem byłyśmy z J biedne "jak może być tylko czeladnik ekwadorski" (bardzo lubię tę piosenkę zespołu Pogodno). 

 

W katedrze, przy kaplicy ze św. Graalem zapaliłam świeczkę dla babci Marysi. To mój nowy zwyczaj, w którym nie przeszkadza mi ateizm. Wszak babcia wiedziała, że jestem "husyt".

Gdyby miasta miały diagnozy

Paryż byłby narcystycznym zaburzeniem osobowości, ten język, blichtr, nonszalancja. Warszawa pewnie miałaby ADHD, wie, że pęd i wielogłos są męczące. Berlin cierpiałby z powodu wyparcia i miewał flashbacki. Sarajewo, ach Sarajewo, do którego ciągle planuję dotrzeć, miałoby diagnozę złożonego zespołu stresu pourazowego. Sewilla, wstyd to przyznać, trochę śmierdzi kanałami, ale jednocześnie pachnie kwiatami pomarańczy – czyżby rozdwojenie jaźni? 

Gdyby miasta były ludźmi – Lublana byłaby dziewczyną z trochę bogatszego domu, ale jeszcze nie zarozumiałą. Nie przepadałaby za kuzynkami, które są mniej europejskie, a bardziej bałkańskie. Cóż, nie ten klimat, nie te zainteresowania. Wiedeń to pilny student akademii muzycznej, garniak, sodówka uderzyła mu do głowy. Ateny zaś to hiphopowiec z zamiłowaniem do graffiti, trochę łobuz, ale w sumie ma dobre serce. 

Jak łatwo posługiwać się stereotypem. 

A Ty jaka będziesz, Walencjo?

Starość i serce. Stare serce

Przy osobach starszych i niepełnosprawnych włącza mi się tryb zabawiacza i tak było także tym razem w domu pomocy społecznej, w odwiedzinach u pani T. Jest ona osobą sprawną intelektualnie, ale ma kłopoty z poruszaniem się po udarze. Kiedyś była moją podopieczną w dziennym ośrodku, gdzie pracowałam jako psycholog. Nie miałam wtedy problemu, żeby gadać głupoty po to, by seniorzy się uśmiechnęli, śpiewać (zdrowi ludzie by mojego śpiewu nie wytrzymali!), przebierać się w dziwne stroje, tańczyć z tymi, którzy byli w stanie itd. 

 

Dziś w DPS-ie mijało nas kilka osób niewerbalnych, reszta osób w jeszcze gorszym stanie, leżąca w swoich pokojach. Przygarbiona staruszka o wielkich, jasnych oczach podchodziła do nas, za którymś razem odpowiedziała mi na dzień dobry i odwzajemniła uśmiech, polubiłam ją. Miałam serce do takich ludzi. Chętnie też zagadują do mnie osoby starsze, które spotykam w różnych miejscach, w autobusach czy tak jak ostatnio - na oddziale kardiologii. 

 

- Pani taka młoda i tutaj? Co się dzieje z tymi młodymi? - dziwiły się dwie starsze panie w miejscu pobytu osób na hospitalizacji jednodniowej. Odpowiedziałam, że młodzi też czasem chorują i wdałam się w miłą pogawędkę. Jedna z nich opowiedziała, jak po zawałach i z rozrusznikiem serca ochoczo kosi trawę koło swojego domu. I że dawali jej mniej lat życia, a wciąż żyje. Pochwaliłam ją za wytrwałość, koszenie trawy i za to, że oszukała lekarzy. 

 

Test pochyleniowy był sporym wyzwaniem. Pielęgniarka, która była siłą spokoju i przy której czułam się bezpiecznie, wytłumaczyła mi, na czym polega badanie i cały czas była obok, patrzyła na mnie i sprawdzała parametry. Miałam się nie odzywać, nie walczyć z tym, ona będzie wiedziała, kiedy poczuję się gorzej. Leżąc, a w zasadzie stojąc na stole, przypięta pasami i podpięta do sprzętów, dostałam nitroglicerynę w spreju do ust i tak jak zakładało badanie - zemdlałam. Chwilę przedtem miałam wrażenie, że nie mogę oddychać, spociłam się, zrobiło mi się niedobrze i ciemno przed oczami. Chyba pojękiwałam, ostatnie co pamiętam to słowo pielęgniarki: "Spokojnie". Tętno i ciśnienie spadły. Wtedy straciłam przytomność. 

 

Dostałam diagnozę omdleń wazowagalnych i wskazówki, jak sobie radzić z tą przypadłością. Następnie, po tym jak doszłam do siebie, miałam próbę wysiłkową przy mojej profesjonalnej pani doktor i innej, porządnie wytatuowanej, charakternej pielęgniarce. Lekarka skomentowała wynik, że gdybym miała 70 lat to podejrzewałaby chorobę wieńcową, ale ponieważ mam 36 to da skierowanie do poradni kardiologicznej i zaleca dalszą obserwację. 

 

A mówiłam kiedyś, że mam starą duszę. Może w takim razie mam też stare serce? 

 

Po powrocie ze szpitala wzięłam leki na migrenę (nitrogliceryna rozszerza naczynia plus dołożyło mi światło z sufitu). Poleżałam parę godzin z kocim towarzystwem. Wieczorem wstałam i zatańczyłam. Bo taniec jest dobry na wszystko - kardiolożka się zgadza!