Pamiętam, kiedy wpadłam na pomysł, żeby tutaj przyjechać. Zrobić skok z Lubelszczyzny do Małopolski. Program MOST na etnologii był do tego pretekstem. Znalazłam się na Uniwersytecie Jagiellońskim przy ulicy św. Anny, blisko Rynku Głównego. Nauczyłam się tam bardzo wiele, dużo więcej niż przez dwa lata na etnologii w Lublinie, bo na UMCS był to świeżo otwarty kierunek (który zresztą niedługo potem stamtąd zniknął). Wybrałam sobie dodatkowe zajęcia o snach w instytucie religioznawstwa i ogólny wykład w dużej auli o matematyce w sztuce. To było odjechane i bardzo otwierające głowę. Kraków mnie onieśmielał.
Początki były trudne, samotne i fascynujące zarazem. Powoli zapuściłam tu korzenie. Miasto przestało być abstrakcyjne i zaczęło wypełniać się ludźmi, których stopniowo poznawałam.
Po 3 miesiącach od przeprowadzki zaczęłam szkołę terapii. J dokładnie w tym czasie znalazła pracę i zamieszkałyśmy razem. Tutaj kupiłyśmy (z trudem) naszą kawalerkę, zaadoptowałyśmy koty ze schroniska. Tutaj od 13 lat toczy się nasze życie. Czuję, że to moje miejsce.
Teraz miasto jest zranione, pełne lęku, ale też dobra. Otulam je najczulej jak potrafię. Niech rany powoli zmieniają się w blizny.
