Noc

"Są takie chwile; o trzeciej, czwartej nad ranem, kiedy skończyło się czytać jakąś książkę - i zasnąć nie można. Światła powoli zapalają się - w oknach naprzeciwko, inni ludzie już wstają... A ja wtedy gaszę.

W ciemnościach i ciszy myśli stają się dotykalne, tak niesamowicie realne... Żyją, własnym, osobnym życiem. Wyobraźnia, niczym niepohamowana, rozbuja się - i wtedy człowiek staje się niewolnikiem własnej wyobraźni. Wszystko, co minęło, rozgrywa się na nowo - w odmiennej częstokroć scenerii, zwielokrotnione, znacznie czasem intensywniejsze!

I przychodzą pytania - bez odpowiedzi."

Słowa pochodzą z listu Rafała Wojaczka z września 1964 roku do jego pierwszej miłości, Stefanii Cisek. Miał wtedy niecałe 19 lat.

Czasami myślę o tym, jak to kiedyś było u mnie z nocą. Przerażała mnie, ale też pobudzała do myślenia. Dużo wtedy pisałam. Wtedy toczyło się życie. Wstawanie bladym świtem nie leży w mojej naturze, ale cóż... Dorosłość i niezależność mają swoją cenę. Rafał nie zdążył nawet zacząć jej płacić.

List dużej Oli do małej

Pamiętasz jak wiele razy modliłaś się o to, żeby matka odeszła od ojca? Teraz już się nie modlisz, bo nie wierzysz. Ale mogę Cię zapewnić, że kiedyś spełni się Twoje życzenie. Matka rozwiedzie się z ojcem, przestanie być od niego zależna w jakikolwiek sposób, a Ty wyślesz jej pocztą kwiatową piękny bukiet na nowy etap życia. Dokładnie tak będzie. Niech ta myśl pomaga Ci w przetrwaniu.

Bronka Nowicka - Nakarmić kamień

"Nakarmić kamień" opowiada o przyglądaniu się światu z perspektywy dziecka, tajemnicach dzieciństwa, ale też radzeniu sobie dorosłej kobiety z tym, co ją wtedy spotkało. Śnienie i wyobrażenia przenikają się i łączą ze sobą. Kamień był dla autorki przedmiotem z pogranicza jawy i snu.

To przypomniało mi o moich historiach z kamieniami. Kiedy byłam małą dziewczynką, bawiłam się z siostrą w groby. Czyściłyśmy dokładnie kocie łby na podwórku przed domem i udawałyśmy, że dbamy o nagrobki naszych dzieci. Nie było w tym smutku ani lęku, raczej próba poradzenia sobie po raz pierwszy z tematem śmierci.

Miałam też okres zbierania kamieni z torów w drodze ze szkoły. Błyszczały się podobnie, ale miały różny kształt. Nie umiałam wybrać, więc znosiłam do domu ich duże ilości. Marzyła mi się własna wystawa. 

Dzisiaj zostało mi upodobanie do biżuterii. Musi mieć w sobie to coś. I tym czymś mogą być surowe kamienie.