22 października 2018

Rzym

Galeria Borghese. Oglądam "Apollo i Dafne" Berniniego, chyba najpiękniejszą rzeźbę, jaką widziałam w życiu. Wiem, że matka jest wściekła. Przebiegła przez muzealne sale, żeby szybko wyjść z budynku. Na pewno czeka już przed wejściem. Niepokój ściska mi gardło. Ale nie mogę oderwać wzroku od tej sceny. Przerażona Dafne przemienia się w krzew wawrzynu.






8 sierpnia 2018

Lubartów

Regresja. Słodka regresja o smaku dzieciństwa. Ucisk w żołądku.

Zostawiam to miasto, gdzie wszystko jest prostsze. Dzień ma swój schemat, a noc jest naprawdę czarna.

Wracam do codzienności, odległej o siedem godzin jazdy. Ani lepszej, ani gorszej, po prostu innej. Dorosłej.

7 lipca 2018

Marino, może kiedyś przyjedziesz do Krakowa?

Długo poszukiwałam odpowiedzi na pytanie, czy w imię sztuki można robić sobie krzywdę i gdzie jest granica między artyzmem a chorobą. I nie znalazłam jej.

Wprawdzie w biografii Abramović można doszukać się powodów jej zachowania, usprawiedliwienia dla cielesnych eksperymentów, poznawania granicy własnego bólu, za którą widziała już tylko wolność. Jednak zagłębiając się w historię jej życia i rozumienie przez nią sztuki, coraz bardziej oddalałam się od typowego dla siebie diagnozowania. Zaczęłam myśleć o jej sztuce jak o części jej życia. I części jej ciała.

Może siła performansu tkwi w tym, że tutaj nie można niczego poprawić, niczego udawać. Artysta i dzieło stanowią jedną całość, wszystko odbywa się tu i teraz. Prawdziwe są emocje Mariny i widzów, którzy stają się elementem spektaklu. I jak to w tłumie - czasami puszczają im hamulce.

Gdybyś zechciała powtórzyć "Artystkę obecną" w Krakowie, chętnie ustawiłabym się w kolejce.