Moje doświadczanie Krakowa przypomina lizanie papierowej torebki z pączkiem w środku. Czuję zapach, może nawet smak, ale do spróbowania daleko.
Czekam na moje przyjaciółki, moich pierwszych gości. Odwiedzimy smoka, pospacerujemy po Starym Mieście, dla nich to będzie wycieczka, dla mnie wciąż lizanie pączka przez papier. Oswajanie. Po trochu, powoli, ale bezustannie.
A wieczorem będzie miszel z biedronki.
Jak wtedy, kiedy mieszkałyśmy we trzy. Będziemy udawać, że może być jak dawniej. Poznawać się, doskonale się znając. Będziemy wspominać, żegnać się i witać w nowej rzeczywistości, nieśmiało, z żalem, ale i nadzieją (im więcej miszela, tym więcej nadziei).
Trochę bardziej dorosłe, ale nie do końca.
27 listopada 2013
13 listopada 2013
Okruchy
Od kiedy wyjechała, storczyk nie
wydusił z siebie ani jednego kwiatka. Na pierwszej łodydze jest (tak jak
było) sześć, na drugiej tylko jeden. Mimo regularnego podlewania wszystkie pąki
z drugiej łodygi uschły. Storczyk wygląda dokładnie tak jak w dniu jej wyjazdu,
czyli miesiąc temu.
Kraków jest pusty i próżny, ale nauczyłam
się, że zwykle pod taką skorupą kryje się jakiś smutek. Będę go szukać. Na
razie przyzwyczaiłam się do codziennego mijania ładnych, starych budynków. I do
zarysu gór, kiedy stoję na przystanku.
Dziś dostałam się do szkoły
psychoterapii. Powiedziała, że jest ze mnie dumna, a mnie ścisnęło w żołądku. Tak
bardzo o tym marzyłam.
14 października 2013
Ciemność
Kiedyś moje lęki dotyczyły
opętania przez diabła i ciemności. Z opętaniem mi przeszło, przemieliłam temat
tego, że chciałam być idealna, dobra, nie pozwalałam sobie na złość wobec
najbliższych itd.
Z ciemnością mi pozostało.
Najbardziej przeraża mnie natura.
Jak oglądam sztorm albo huragan i ciemne niebo, czuję wielki niepokój. Wprawdzie morza w
Krakowie brak, trąby powietrzne też się raczej nie zdarzają, ale wystarczy, że
spojrzę na jakiś filmik albo zdjęcia. Czasem specjalnie włączę sobie dokument,
żeby się pobać.
Miałam dzisiaj ciekawy sen. Śniły
mi się nagłe zmiany pogody, było słońce, a potem niebo robiło się momentalnie
czarne, jak w nocy, ale nie pokrywały go chmury, tylko skały. Skalista fala
posuwała się bardzo szybko i ze słonecznego dnia robiła się kamienna noc. I do
tego burza. Taka wielka, że wybijała okna. Takie zmiany następowały po sobie
kilka razy. Jedna z tych burz sprawiła, że coś się stało mojemu promotorowi
pracy magisterskiej i nie mógł być na mojej obronie. Może to lęk przed
pierwszym spotkaniem z promotorką pracy licencjackiej? :-) Może przed tym, że
nie zaakceptuje tematu? Chcę pisać o drzewie kosmicznym w kontekście
współczesnego filmu, tzn. szukać w kinematografii elementów dawnych wierzeń
dotyczących drzew, które łączyły nasz świat z zaświatami. Jak ja to nazywam –
szukać etnologii w nowoczesności. Ciekawe, czy się uda.
A propos kosmosu, byłam na filmie
„Grawitacja”. Przerażający, bardzo ciekawy. I byłam pierwszy raz na 3D,
rzeczywiście wzmocniło doznania.
Odwiedziłam też splastynowane
ciała na wystawie The Human Body. Owszem, robiły wrażenie. Niektóre części
ciała wyglądały jak stworzenia z morskich głębin. Zaciekawiła mnie małość nerek
i mózgu, obejrzałam raki różnych narządów. Przy układzie nerwowym zatęskniłam za neuropsychologią. Pomyślałam
sobie, że wykorzystanie ciał do wystaw czy badań to takie życie po życiu. Zmniejszyło
to na chwilę mój lęk przed śmiercią (w końcu w trumnie też jest ciemno). Może by
tak oddać się studentom medycyny? Śmialiby się oglądając mnie w częściach, a
potem stwierdzili z powagą, że tak nie można i z pełnym profesjonalizmem opisywaliby
żyły, tętnice, zdrowe i chore tkanki, zużytą wątrobę. Zastanowię się nad tym. Na razie zmykam na antropologię podróży :-)
Subskrybuj:
Posty (Atom)