3 stycznia 2021

Początek

Zimowy czas, krótki dzień, pochmurne niebo kojarzą mi się z grubymi książkami, więc nowy rok zaczęłam, tak jak poprzednio, książką-cegłą. Tym razem jest to "Widnokrąg" Myśliwskiego. Zabrałam się za niego dziesięć lat po przeczytaniu "Traktatu o łuskaniu fasoli". "Widnokrąg" jako pierwszy został w 1997 roku uhonorowany Nagrodą Nike (może niedługo uda mi się przeczytać wszystkie nagrodzone książki, zostało mi kilka). Dostałam go od dziewczyn na 31. urodziny.

Muzycznie ten rok zaczęłam z Queen. Postać Freddiego Mercury'ego fascynuje mnie od lat. Kiedyś trudno mi było się nim zachwycać, bo jest również jednym z idoli mojego ojca. Dzisiaj już potrafię to oddzielić (takich muzyków jest zresztą wielu). Wyobrażałam sobie, że słucham go na żywo na Wembley. To musiało być przeżycie.

Od jutra zmienia się mój pracodawca. Miejsce zostaje to samo - ośrodek dla osób po udarach i z chorobą Alzheimera. Jestem ciekawa, co przyniesie 2021 rok. Najbardziej nie mogę doczekać się podróży. Może na początek... Tarnów? :)

19 grudnia 2020

Przetrwanie

Najważniejszym celem roku 2020 okazało się przetrwanie. Ten rok był wyzwaniem. Mimo wszystko postaram się pomyśleć o rzeczach, które się udały:

- wyjazd do Andaluzji wczesną wiosną, podziwianie nieziemskich widoków i zaręczyny w ogrodach Pałacu Królewskiego w Sewilli,

- udział w wielu webinariach, spotkaniach, wywiadach zarówno psychologicznych, jak i o literaturze, głównie o reportażach (nieoceniony Instytut Reportażu),

- przeczytanie 37 książek (moim celem ze stycznia na ten rok było 24), w tym głównie książki psychoterapeutyczne i reportaże,

- mimo wszystko udało się trochę pojeździć po Polsce i odwiedzić Warszawę, Zalipie, Ojców, Świnoujście, Szczecin, Międzyzdroje, Kielce i Wisłę,

- spędziłam trochę czasu z Olą, która całkiem przypadkowo wylądowała w Krakowie,

- utrzymałam pracę, nauczyłam się pracować z pacjentami on-line i przez telefon, co kiedyś wydawało mi się niewykonalne, kontynuowane w zmienionej formie były wszystkie procesy psychoterapeutyczne,

- wspierałam matkę w procesie rozwodu,

- trzymałam mocno kciuki za babcię w jej leczeniu nowotworu, na szczęście wszystko się powiodło,

- nadal pomagałam ludziom rozmową i wsparciem.

3 grudnia 2020

Oczy

Myśląc o moim uszkodzonym nerwie wzrokowym, mam nadzieję, że nie oślepnę za szybko. Moje oczy są głodne pięknych widoków, ciekawych ludzi i liter, wielu, wielu liter, układających się w opowieści, które tłumaczą mi świat.

Na fali optymizmu kupiłam bilety na "Pretty Woman" w Teatrze Variete na walentynki. Jestem ciekawa, czy uda nam się pójść. Dużo czytam, bo mam na to czas. I niezmordowanie uczę się angielskiego. A odczucia mam takie, jakbym uczyła się chińskiego. Strasznie powoli to idzie. Ale mam czas. Tęsknię za starym dniem, pracą w moim ośrodku i pracą na żywo ze wszystkimi pacjentami.

Po udanym roku 2019 przyszedł dziwny i bardzo męczący 2020. Szczerze mówiąc wypatruję jego końca.