7 kwietnia 2019

Wiosenne wakacje w Zagrzebiu i Lublanie

Zagrzeb przywitał mnie mrokiem. Mimo tego od razu poczułam, że to przyjazne miejsce. Szczególnie Gornji Grad, gdzie spędziłam najwięcej czasu, a tam okolice katedry i kościoła św. Marka, chętnie uczęszczana ulica Tkalčićeva, Chorwackie Muzeum Sztuki Naiwnej i targ Dolac, na którym można było kupić pyszne suszone figi.











Mieszkanie w hostelu miało swój klimat: awantura Polaków, głośny seks Hiszpanów, drewniane skrzypiące schody, które uniemożliwiały dyskretne wyjście do łazienki w nocy.

Lublana za to przypominała małą, elegancką szkatułkę o oryginalnych zdobieniach. Było w niej nieco austriacko, grzecznie i spokojnie. Zamek górujący nad miastem wydawał się nierzeczywisty. Spodobały mi się rzeźby Adama, Ewy i diabła na jednym z mostów.













Te środkowoeuropejskie miasta były dla mnie przedsmakiem Bałkanów, na które nabrałam jeszcze większej ochoty.

23 marca 2019

Siwy włos

Zjeżdżam windą i dostrzegam w lustrze siwego włosa. Wyrywam go, bo jakoś mi nie pasuje. Jestem jeszcze za młoda na siwe włosy.

Potem myślę o Marinie Abramović. Ona też musiała czuć się za młoda, żeby się zestarzeć. Dlatego ciągle poprawia urodę. Mając 72 lata ma długie, czarne włosy i gładką twarz. Tego jednego nie potrafię do końca zrozumieć. Nie chciała leczyć blizn po performansach, ale twarz ma bardzo zmienioną zabiegami.

Zastanawiam się, kiedy będę miała potrzebę pierwszy raz ufarbować włosy. Kiedy odezwie się wewnętrzna staruszka. Ale tyle czasu mi się naprzykrzała. Teraz jest czas życia.

18 marca 2019

7 lat temu

17 marca 2012 roku też było ciepło i słonecznie. Kiedy J. przyjechała do Lublina, spacerowałyśmy w rozpiętych kurtkach po Starym Mieście.

Nie spodziewałabym się wtedy, że właśnie tak potoczy się moje życie. Piszę te słowa siedząc na swoim łóżku, w swoim małym mieszkaniu. Czując, że niczego bym nie zmieniła.