2 grudnia 2016

To jest zew

Ludzie wokół mnie, praca, koty, książki – mają sens tylko dlatego, że czasem mogę je na chwilę zostawić i wyjechać.

Kiedy wyjeżdżałam w lipcu do Rygi, Tallinna i Helsinek, wiedziałam, że otworzę puszkę Pandory. Nigdy jeszcze nie byłam tak daleko, ale i tak byłam pewna, że od tej pory w mojej głowie będą pojawiać się coraz to nowe i niemożliwe do zrealizowania pomysły.

W 2009 roku zabrałam młodszą siostrę do Wrocławia - to był moment, kiedy przestałam jeździć na zorganizowane wycieczki i obozy, i zaplanowałam wszystko sama. Pamiętam jakby to było wczoraj. Zlot parkurowców w hostelu, ohydną, ciepłą wódkę, płytę na grobie Wojaczka, którą czyściłam z ptasich kup.

Teraz piję mniej i chcę jeździć dalej.

Będę się tłuc autobusem w obie strony w ciągu jednej doby, żeby zobaczyć po raz kolejny Pragę, bo Ona tam jeszcze nie była. Chcę jej pokazać Europę. Tak, pokazać. Mimo tego, że to Ona potrafi przejść z punktu A do punktu B. Ale to ja inicjuję każdy wyjazd. Po kryjomu sprawdzam, jak dostać się najtaniej i najdalej. Uśmiecham się głupio, kiedy uświadamiam sobie, że zarabiam tyle, że bardziej stać mnie na busa do Rabki niż cokolwiek innego. Gasnę, kiedy Ona się na mnie za to złości. Wiem, życie nie polega na podróżowaniu.

Ale to silniejsze ode mnie. Tylko wtedy czuję, że kocham to, co mam.  

15 listopada 2016

Prawa pólkulo, działaj!

Brama, którą znałam, była zamknięta. 

Postawiłam sobie za cel obejść budynek naokoło. Poszłam pod górę, ale on powoli znikał mi z oczu. Przypomniałam sobie jak czytałam Zamek i poczułam absurd.

W końcu się poddałam. Kobieta z wózkiem popatrzyła na mnie z politowaniem, kiedy wskazała mi drogę, a ja odpowiedziałam, że właśnie stamtąd idę.
Takie są moje zdolności wzrokowo-przestrzenne. Na stare lata nie będę umiała trafić do łazienki.

A potem wróciłam do ośrodka robić to, co wychodzi mi lepiej. Słuchać o uczuciach, których oni nie są w stanie znieść. O złości, która rozsadza i tworzy nowe postaci przed oczami. O lęku, który usztywnia całe ciało. O pomysłach jak skończyć z cierpieniem. Tak, w tym jestem dobra, mówią mi o wszystkim.

26 grudnia 2015

Wigilia

Wujek umarł, ale śmierć obeszła nasz dom. Była w oczach babci, w jej czarnym ubraniu, kiedy wróciła z pogrzebu, w jej zgodzie na starość, w jej postawionym już dawno nagrobku. Żeby nikogo nie kłopotać, kiedy sama umrze. Śmierć obeszła nasze święta, dobrotliwie usunęła się z wigilijnego stołu.

Chciałabym z tak stoickim spokojem jak babcia przyjmować wiadomości o śmierci bliskich osób. Ona to bardzo przeżywa, ja to wiem. Ale nie robi histerii, nie narzuca się nikomu ze swoim bólem. Woli raczej wspomnieć, jak to było, kiedy była mała. Wspominała swojego drugiego brata, zmarłego w młodych wieku prawie pięćdziesiąt lat temu. Wspominała jak była małą dziewczynką i oparzenia leczono okładając je białą gliną leżącą obok domu. A potem mówiła o tym, jak moja mama miała kilka lat, ropiała jej rana na nodze, i nie pomógł jej lekarz, tylko moczenie nogi w wywarze z wrzosu.

Zapytała też, gdzie są moje koty. I czy w Rzeszowie. Więc wie o moim związku. Chociaż nikogo nie pyta, może nie chce, nie umie na ten temat rozmawiać otwarcie. Ale wie.

Rozmawiała z wujkiem pół godziny przed jego wylewem. Miał już naszykowane ubranie na święta, ubraną choinkę.

Pożegnała go i tego samego dnia zrobiła nam święta. Śpiewała kolędy, wspominając dom wujka, w którym sama kiedyś mieszkała.