Pamięć

pożyczysz mi książkę na wieczne nieoddanie?

obiecuję, nie będę czytać przy jedzeniu

a podkreślać tylko ołówkiem, nigdy długopisem

 

mam w sobie obszary aktywne sejsmicznie

potrzebuję wyciszenia, które daje papier

 

moje uszkodzone przez traumy hipokampy

będą pamiętać twoją twarz do końca 

Jesień

podobno przed śmiercią się poprawia

pojawia się lekki uśmiech

trochę kolorów zapowiadających ciszę

 

na gołych gałęziach

krople ulgi

 

tylko grzybnia pod ziemią

nie daje za wygraną 

Wyparcie

przez chwilę była wiosna

nikt nie miał depresji

nikt nie miał ciężkiego dzieciństwa

stanów lękowych

nikt niczego nie odkładał na później

 

na drzewach kwitły magnolie

niektóre miały brązowe plamy

ale nawet to nie niszczyło obrazu tej chwili

 

myślałam jak zachować go w pamięci jak najdłużej

przed kolejnym skurczem żołądka

wstrzymaniem oddechu

 

chyba ćwiczyłam życie

jak przełknąć te uczucia

i nie zwymiotować

 

magnolia była naprawdę piękna 

Kolczyki z wiśni

w lipcową, upalną niedzielę ulice Krakowa są puste

przynajmniej na Prądniku Czerwonym

kłębiące się w oddali chmury przepowiadają burzę

 

wspominam lato u babci

 

kolano zdarte po upadku na betonie i zrobiony przez nią opatrunek

okręciła mi bandażem całą nogę, chociaż nie było takiej konieczności

pamiętam kolczyki z wiśni

i bluzkę zawijaną pod biustem, udając że coś tam jest

pamiętam zapach kopru, czekoladki Delfina

wypieki z piachu i błota, świat na niby

psy, które uciekały z podwórka przedostając się pod bramą

ich cenną wolność i nieodzowność powrotu z podkulonym ogonem

zabawy w dom i życie, zabawy w problemy i oswajanie śmierci

myjąc kamienie wkopane w ziemię i udając, że to groby bliskich

 

wspominam to, co dobre, czując wdzięczność i ból

odkrywam potrzebę zabawy i beztroski

czystej radości

którą można zbierać jak okruchy po ulubionym cieście